Ik ben Annelies, 32, getrouwd met Pieter, een stabiele baan als administratief medewerker in een kantoor in Amsterdam. Buitenstaanders zien ons als het perfecte stel: huisje, boompje, beestje. Maar diep vanbinnen snak ik naar adrenaline. Ik loog tegen Pieter dat ik een nachtdienst deed bij een uitzendbureau voor extra geld. ‘s Avonds zei ik: ‘Ik moet inventory doen in een Jumbo-filiaal, tot morgenochtend.’ Hij knikte alleen, kuste me op mijn wang. Mijn trouwring glinsterde onder het keukenhuislicht. Ik voelde al een kriebel in mijn buik.
Het was bijna tien uur ‘s avonds toen ik bij de Jumbo in de randstad aankwam. De winkel sloot net, laatste klanten met volle tassen strompelden naar buiten. Andere uitzendkrachten, jongere gasten, kletsten al over hun studies. Ik mengde me niet, voelde me te oud, te ‘volwassen’. De baas kwam te laat, gaf instructies, verdeelde ons over de schappen. Ik telde batterijen, dozen, eindeloos. Rond twee uur ‘s nachts knorde mijn maag. Niks meegebracht, stomme fout. Hypoglycémie dreigde, duizeligheid.
De spanning van het liegen en het verboden verlangen
De baas kwam uit de magazijn: ‘Kom de conservenblikken voor de kantine tellen, spoed.’ Ik volgde hem door de betonnen gangen, deuren zwaaiend, trap op. De kantine was schemerig, alleen noodlampjes gaven een zilveren gloed op roestvrij staal. Pallets met blikken middenin. Ik scheurde plastic open, begon te tellen. Eerst checkte ik de koelkast: bingo, aardappelsalade, yoghurt, mandarijntjes. Ik pakte een bordje, schepte vol, verslond het aan een tafel. Geen sporen achterlaten.
Toen ik opstond, stond hij daar: de bezorger, bij de lift. Jonge kerel, eind twintig, slank, donker haar, altijd een grijns. ‘Kom de pallets ophalen, maar niks gedaan?’ Ik hakkelde: ‘Ik tel alleen.’ Hij lachte: ‘Ik help wel, Fleur-achtige.’ We droegen blikken naar de keuken, stapelden op. Zijn armen spanden, zweetgeur vermengd met aftershave. ‘Je bent cute,’ zei hij plots. Mijn wangen brandden. ‘Niet hier,’ mompelde ik, maar mijn hart bonsde als een razende. Zijn blik boorde zich in me, mijn kut tintelde al.
De explosie van lust in de donkere keuken
Hij kwam dichterbij terwijl ik borden waste. Hand op mijn nek, warm, stevig. Ik verstijfde, maar sloot ogen. Vingers door mijn haar, adem in mijn oor. Ik liet het bord vallen. Handen over schouders, borsten. Mijn trouwring schuurde tegen het aanrecht – Pieter flitste door mijn hoofd, schuldgevoel, maar geilheid won. Ik kreunde zacht. Hij kneep in mijn kont, wreef over mijn tepels door de blouse. ‘Wil je dit?’ fluisterde hij. ‘Ja… godja.’ Ik maakte mijn blouse los, hij nam over. Broek omlaag, slipje ook. Ik boog voorover, billen bloot. Tong tussen mijn billen, likkend aan mijn anus, dan mijn kut. Nat, sliperig. ‘Je smaakt zoet,’ gromde hij. Ik spreidde benen wijd, hij zoog mijn klit, vingers diep in me. Ik beet op mijn lip om niet te schreeuwen – risico overal.
Hij draaide me om, tilde op het aanrecht. ‘Koud metaal…’ ‘Maakt me heter.’ Hoofd tussen dijen, tong neukte me hard. Ik greep zijn haar, kwam bijna. ‘Neuk me nu!’ Hij stond op, ik ritste zijn broek open. Dikke pik, hard, kloppend. Ik zoog eraan, proefde zout. Toen gleed ik erop, impaleerde mezelf. ‘Fuck, je kut is strak!’ Hij ramde diep, snel, urgent. Borsten stuiterend, nagels in zijn rug. Mijn ring raakte zijn huid, contrast extreem. Hart bonkte, zweet droop. ‘Kom in me!’ Ik spoot, hij vulde me met zaad, kreunend samen. Minutenlang trillend, versmolten.
We kleedden snel. ‘Wie ben je?’ vroeg ik hijgend. ‘Maakt niet uit, kleine bloem.’ Een kus, weg. Ik finishte inventory, reed naar huis. Pieter sliep, ik douchte stiekem, sperma nog warm in me. In bed voelde ik het lekken, glimlachte schuldig-excited. Morgen weer brave vrouw, maar dit geheim brandt. Ik wil meer risico, meer pikken. Dubbel leven rockt.