Ik ben Alhya, 32, getrouwd met Pieter, een brave boekhouder. Thuis kook ik netjes, draag mijn trouwring glimmend aan mijn vinger. Overdag werk ik als kokkin voor een elite-team in een beveiligd complex. Ze noemen me de specialen-kokkin. Buiten weet niemand van mijn dubbel leven. Maar gisteravond… god, mijn hart bonst er nog van.
Na het diner, tijdens de VR-sessies, ving ik weer die blauwe ogen van de chef. Hemelsblauw, hypnotiserend. Ik tuurde ernaar terwijl hij commandeerde: ‘Sessies beginnen.’ Ik nestelde me op de bank, keek toe hoe ze verloren. Vijfde ronde: infiltratie. ‘Chef, laat me meedoen!’ smeekte ik. Hij zuchtte, maar liet me zijn plek innemen. Ik sloop virtueel door eggo’s, werd verpleegster-bot, stal documenten en een pistool. Boven de voorraadkamer… hij. Die noordelijke special, mijn ex-otage-redder. Hij draaide zijn hoofd. Herkende hij me?
De Opbouw van het Verbodene
Mijn hart racete. Ik richtte, vinger trillend op de trekker. ‘Het is maar een spel,’ fluisterde de chef in het echt. Ik schoot. Groen op zijn hoofd. Chaos volgde. Ik beefde in het ventiel, Chouineur redde me. We wonnen. Maar ik? Ik kon niet juichen. Schuld, opwinding door elkaar.
Later, alleen in mijn flat. De chef: ‘Wil je dat ik blijf slapen? Gewoon slapen.’ Nee, met 314 wilde ik. Maar te vroeg. De volgende middag belt de deurbel. Niet de chef, maar 314. ‘Mag ik binnen?’ Glimlachend liet ik hem toe. Ik checkte het eten – perfect. Hij drukte zich tegen me aan, kus in mijn nek. Warm, ruw. Ik duwde hem weg. ‘Ik weet niet wat ik wil.’ Hij zuchtte, gekwetst. ‘De chef bevalt je.’ Nee! ‘Ik hou van zijn blauwe ogen. Jij bent perfect zoals je bent.’ Hij draaide zich om, tranen in zijn ogen. ‘Gister vroeg hij om bij me te slapen. Ik zei nee. Ik wil jou.’
Hij draaide terug, greep mijn handen. Kus op mijn voorhoofd. ‘Oké, neem je tijd.’ Hij ging sporten op mijn aanrecht. Ik staarde naar zijn lijf, zweet parelend. Na het eten, sessie zonder mij. Ze verloren. Chef naast me: ‘Je lijkt niet oké. Ga naar de psych in 282.’ Ik schudde nee. Praatten over de special die ik doodschoot. ‘Hij leeft, maak je geen zorgen.’ Toen: ‘Wil je dat ik blijf?’ ‘Nee, met 314.’ Hij glimlachte, vertrok.
De Intense, Riskante Afspraak
De spanning knaagde. Mijn ring voelde zwaar. Pieter wachtte thuis straks. Maar 314… zijn aanwezigheid hing in de lucht. Ik sloot de deur, hart bonzend. Dit was het moment.
Hij kwam terug, ogen hongerig. ‘Ik kan niet wachten.’ Duwde me tegen het aanrecht. Zijn handen onder mijn bloes, tepels hard. ‘Neuk me nu,’ hijgde ik. ‘Hier? Riskant.’ ‘Ja, juist daarom.’ Kleren half uit, broek omlaag. Zijn pik hard, kloppend tegen mijn dij. Ik greep hem, nat van verlangen. ‘Trek me open.’ Hij ramde erin, diep, ruw. Ik kreunde, beet op mijn lip. Zijn ballen kletsten tegen me, nat geklots. ‘Je kut is zo strak, Alhya.’ Ik klemde mijn benen om hem, nagels in zijn rug. ‘Harder, neuk me kapot.’ Tafel schudde, borden rinkelden. Mijn ring flitste terwijl ik zijn kont greep, hem dieper duwde. Zweet droop, geur van seks vulde de keuken. ‘Kom in me,’ smeekte ik. Hij gromde, spoot heet diep naar binnen. Ik kwam trillend, kut pulserend om zijn pik.
Hij trok zich terug, zaad druppelend langs mijn dijen. ‘God, dat was…’ Kuste me wild. Kleedden ons snel aan. ‘Ga nu, voor iemand komt.’ Hij knikte, glunderend.
Terug naar realiteit. Ik poetste het aanrecht, rook nog zijn muskus. Ring weer netjes. Straks Pieter kussen, eten opdienen. Maar binnenin brand ik. Dat geheim, dat risico – de chef had bijna geklopt. De adrenaline… ik wil meer. Mijn dubbel leven pulseert, maakt me levend. Morgen weer VR? Of 314 stiekem bellen? Mijn kut tintelt al.