Ik ben Anna, 35, getrouwd met Pieter, mijn stabiele man. Hij is accountant, ik verpleegster in het ziekenhuis. Overdag glimlach ik professioneel, help patiënten, draag mijn witte blouse met trots. Thuis kook ik, kus hem goedenacht. Maar diep vanbinnen kookt iets anders. Een geheim dat mijn hart sneller laat kloppen. Mijn minnaar, Lars, een jonge arts van mijn afdeling. We appen stiekem, plannen riskante middagen. Vandaag, Pieter op kantoor tot zes uur. Voilering open in de woonkamer, buren kunnen kijken. Adrenaline giert door me heen. Ik sms: ‘Kom nu. Deur open.’
Hij stapt binnen, ogen nerveus. Ik sta daar in mijn blouse, niks eronder. Borsten zwaar, tepels prikken door de stof. Mijn kut al nat van anticipatie. ‘Strip,’ zeg ik scherp. Hij aarzelt, ik inspecteer hem. ‘Snel, ik heb werk na dit.’ Hij knoopt zijn shirt los, langzaam. Ik zie zijn borst, tepels hard. Broekriem los, rits omlaag, pantalon valt. Boxer volgt, zijn lul half stijf, ballen glad geschoren. Ik lik mijn lippen. Mijn trouwring glinstert terwijl ik dichterbij kom, contrast met zijn naakte huid.
De Spanning van het Verbodene
‘De canule,’ mompel ik. We hadden het afgesproken, zijn fantasie. Ik haal het buisje uit mijn tas, gel ernaast. ‘Eerst hard maken.’ Hij pakt zijn pik, begint te rukken. Ik kijk toe, knijp in zijn tepel. Hard, trekken, krabben. ‘Ja, viezerik, je houdt hiervan.’ Hij kreunt, lul zwelt op. Ik ruik zijn opwinding, zweet en pre-cum. Mijn hart bonkt, wat als Pieter belt? Telefoon stil, goddank.
Ik smeer gel op zijn eikel, wrijf rond het gaatje. Hij trilt. ‘Rustig, laat me.’ Mijn nagel duwt licht in zijn voorhuid, hij kermt. Dan de sonde, langzaam erin. Branderig, strak. ‘Adem, knijp je tepels.’ Ik duw dieper, voel de weerstand. Zijn adem stokt, lul pulseert. Ik trek aan zijn ballen, knijp zacht. Hand naar zijn kont, vinger glijdt ertussen. ‘Nee toch?’ grinnik ik. Hij kreunt ‘ja’. Ik duw diep, prostate raken. Hij schokt.
De Explosieve Ontlading en Terugkeer
‘Kom voor me.’ Ik kus hem ruw, tong diep. Hij spuit, sperma door de sonde in het buisje. Wit, dik, veel. Ik haal eruit, eikel rood en open. ‘Goed zo, mijn jongen.’ Ik stop het buisje weg, ‘naar het labo straks.’ Hij hijgt, leeg. Ik trek mijn blouse recht, kus zijn wang. ‘Douchen en weg.’ Hart nog racend, ik pak mijn tas. Buiten loop ik naar de auto, buren groeten vriendelijk. Thuis wacht Pieter straks met diner.
Nu zit ik hier, nog nat tussen mijn benen. Het geheim maakt me geil. Morgen weer ziekenhuis, witte blouse, maar onder mijn rok denkt iedereen onschuldig. Ik? Ik droom al van volgende keer. De ring aan mijn vinger voelt zwaarder, maar heter. Dit dubbelleven… het is verslavend.